شهدا آمده ام ...زندگي را دوباره بياموزماز واژه ي آب تا لبان تشنه ي تواز سردي خاک تا گرمي خون تواز نيستي انسان تا ابديت شهيدآمده ام دوباره شروع کنم بودن رااما اين بار با شما بودن راآمده ام نبودن بودن را به بودن بودنتان بپيوندم ... تا باشم ، پر از معناپرا از معنا با عشق شماپر از وجود ، به عشق شماآمده ام عشق آرماني ام را آسماني کنم، همچون شماآمده ام دلم را بدهم بگيرم تا عشق بگيرمآمده ام بي دل ِ عاشق باشمامده ام در پي معشوق گم شومگم شوم در ازل تا همانند تو ابدي شوم،همچون تو گمنام.مي خواهم خون سرخت را به صفحه ي ايمان بنشانمايمان را به آئينه ي زنگار گرفته ي دل مشان دهم.تا آواي عشق سر دهدتا سرشار شود از رنگ تو ، تا بشکند تا قيمتي شود، قيمتي شود تا خريدني شود.مي خواهم خريدارش خدا باشدمي خواهم همانند تو همه ي هستي ام را خدايي با خدا حساب کنم، به قيمت دو بال ...فقط دو بال براي پرواز ، پرواز در آسمان عشق او ، تا زماني که همانند تو به آن آبي ِ بيکران بپيوندمتا تو بودن فاصله ها چه بسيار و راه چه دشوار ... اما من آمده امآمده ام پر از اميد ، مي روم پر از عشقو منتظر خواهم ماند تا ديدارديدارِ من

 بسم رب الشهدانمي دانم چگونه وصف حال خويش کنم..از کجا بگويم..    از راهياني که مرا راهيان کردند...از فرشتگاني که بال گشودند و مرا رهسپار نمودند..از شبي که اجازه رفتن به من داده شد...يا از صبحي که به سوي نور حرکت کردم..نمي دانم که بود.. چه بود ..چگونه رخ داد ..چه کسي پدر را راضي به دوري فرزندش کرد..همين قدر مي دانم.. وقتي شنيدم.. اشکهام جاري شد. اما نه به قدري که آنجا را ديدم..از کجا بگويم.. از دو کوهه يا يادمان شرهاني ..  يا فتح المبين که شهداي گمنامش تورا صدا مي زدند .. يا اروند که با هرموج صداي ياحسين بر فضا طنين انداز مي شد.از کجا بگويم..از شهدايي که در رودخانه دويرج غرق شدند يا از شهيد گمنام نقطه ايثار که دلم در آنجا جا مانده. از شهيد کمنامي که به نجواي دلم گوش داد و حاجتم خيلي سريع برآورده نمود. آي خدا چه بگويم چه بگويم از قلاويزان قلاويزان قلاويزان..    نقطه ايثار زمين نيست خاک نيست..  آسمان است ..قطعه اي از افلاکيان در ميان ما ، فرشتگان درآن فرود مي آيند. مي بوسند ، بوي بهشت مي آيد ، از پشت فنسها صداي خوش آمديد ياران ما در گوشم م